Ένας λαός, αγώνας κοινός

Τελικά πρέπει να φτάσουμε ένα βήμα πριν την κατάρρευση για να βαδίσουμε πλάι, Ελλάδα και Κύπρος και να αποδείξουμε και στους ανιστόρητους ότι είμαστε ένας και μόνο λαός. Τα απίστευτα αντανακλαστικά που έδειξαν οργανώσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες, σύνδεσμοι φιλάθλων και σχολεία για τη συλλογή αγαθών και την αλληλεγγύη στη μητέρα πατρίδα, μπορούν να μας κάνουν να κατανοήσουμε πως πλέον, σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που περνάει ο ελληνισμός, μόνο ενωμένοι θα λευτερωθούμε.

Δεν έχουμε ακόμα τρελαθεί… Η κινητοποίηση του κυπριακού λαού, ενστικτωδώς, φανερώνει ότι η αντίληψη ότι είμαστε Έλληνες, υπάρχει ακόμα και αποτελεί μια σκληρή γροθιά στο κατεστημένο. Διότι, ακόμα κι αν οι αγώνες του λαού μας για την ένωση με την υπόλοιπη Ελλάδα ηττήθηκαν, κατάφεραν να αφήσουν την ιερά παρακαταθήκη στο υποσυνείδητο των Ελλήνων της Κύπρου ότι ο κοινός αγώνας Λευκωσιατών, Καραβιωτών, Γιαλουσιτών, Αθηναίων, Θεσσαλονικιών είναι επιτακτικός, δεν είναι ένα κεφάλαιο στην ιστορία.

Το ότι όλα τα σχολεία της Κύπρου κάνουν έρανο για αποστολή τροφίμων και ρούχων στους άπορους Ελλαδίτες δεν είναι τυχαίο. Όπως επίσης, δεν είναι τυχαίο το ότι για ακόμα μια φορά, η Κύπρος δήλωσε παρούσα στον άγριο και σκληρό αγώνα που διανύει η μητέρα πατρίδα μας. Η ελληνική επανάσταση του ’21, ο Μακεδονικός αγώνας, η εθνική αντίσταση του 1940 έδωσαν τη σκυτάλη στη σημερινή πάλη ενάντια στους τοκογλύφους και στους δοσιλόγους. Ο κυπριακός λαός είναι παρών. Εντελώς αυθόρμητα κι αυτόνομα απέδειξε ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο λαός ενός ελληνικού νησιού, που χωρίς άλλη επιλογή, έτρεξε να βοηθήσει τη μάνα του να επιβιώσει μέσα σ’ αυτή την βαθιά πολιτική, εθνική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κρίση…

Εμείς, το βιολί μας. Οι Παπαδήμιοι, οι Χριστόφιες, οι Σαμαράδες, οι Βορίδηδες, οι Αναστασιάδηδες, οι Βενιζέλοι, που παρασιτούν εις βάρος μας, δεν θ’ αντέξουν αυτή την οργή. Ο ελληνισμός, χωρίς να έχει κάτι να χάσει, θα αναστηθεί απ’ τις στάχτες του. Δεν τελειώσαν όλα. Ελλάδα και Κύπρος μπορούμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ να στείλουμε στο διάολο όσους έφτασαν τον τόπο μας στην κατάρρευση. Ένα πανεθνικό μέτωπο είναι αναγκαίο, αν θέλουμε να ζήσουμε ως Έλληνες κι όχι ως Ραγιάδες όσο θα υπάρχει ρωμιοσύνη. Ελλάδα-Κύπρος-’Ενωσις. 

Πενταδάκτυλος

Υ.Γ. Το ανούσιο πανό “Solidarity to the greek people” από τους οπαδούς της ακελικής Ομόνοιας δεν αποτελεί πράξης αλληλεγγύης, κατά την ταπεινή μας άποψη, πολύ λογικά γιατί ο ελληνικός λαός δεν είναι ένας απλός λαός κάπου στην Αυστραλία. Όταν αυτοί που ενίοτε καίγανε ελληνικές σημαίες κατανοήσουν πως η μόνη μητέρα πατρίδα του κυπριακού λαού είναι η Ελλάδα, τότε να βγάλουν πανό αλληλεγγύης, αφού βέβαια ζητήσουν συγνώμη για τις αμαρτίες τους.

Ναι σε όλα! (Της Α.Φ.Έπαλξης)

“Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια

εσύ κοιτάς τ’ αρχαία σου στολίδια

και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς

που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”

Αναμφίβολα η Ελλάδα περνάει, εδώ και καιρό, τις πιο κρίσιμες στιγμές της νεότερής μας ιστορίας. Η 12η Φεβρουαρίου και η ψήφιση του νέου Μνημονίου θα αποτελέσει ίσως την καταδίκη της χώρας μας στις ορέξεις των δήμιων του ΔΝΤ, της Μέρκελ και των δοσιλόγων τους. Η μείωση του κατωτάτου μισθού, που θα οδηγήσει περισσότερους Έλληνες στη φτώχεια, το ξεπούλημα της αξιοπρέπειας του λαού και η κοροϊδία ότι τα νέα μέτρα είναι η λύση για την αποφυγή της χρεοκοπίας, αποδεικνύουν την πραγματική κατάσταση της μάνας Ελλάδας. Ουσιαστικά, αυτό που συζήτησαν στη βουλή “των Ελλήνων”, οι εκπρόσωποι του λαού, όλη τη μέρα, είναι ξεκάθαρα το ξεπούλημα του ελληνικού λαού και της αξιοπρέπειας του.

Η κοινωνική αναταραχή που επικράτησε και επικρατεί, δεν φαίνεται να πτοεί τους πλείστους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και τους κυρίους Βορίδη και Γεωργιάδη του “πατριωτικού” ΛΑΟΣ, που ακολούθησαν αυτό που απαιτεί η αληθινή τους ιδιότητα. Έσπρωξαν το λαό της Ελλάδας στο έλεος της καταστροφής και της φτώχειας, κατάφεραν να πουλήσουν τους νέους της χώρας, οι οποίοι στην ήδη επαναλαμβανόμενη ιστορία, ετοιμάζονται, χωρίς άλλη επιλογή, να γευτούν το ψωμί της ξενιτιάς. Η νέα δανειακή σύμβαση, που υπερψηφίστηκε, μπορεί να χαρακτηριστεί ως το βήμα πριν την κατάρρευση, αφού στο τούνελ που λέγεται ελληνική κρίση δεν φαίνεται να υπάρχει φως.

Η φλεγόμενη Αθήνα, η επεισοδιακή Θεσσαλονίκη και οι κινητοποιήσεις στις άλλες πόλεις, θα είναι τα εξώφυλλα στις εφημερίδες της Δευτέρας και οι δεκάδες πυρκαγιές στο κέντρο της πρωτεύουσας, θα μας θυμίσουν τι αληθινά συμβαίνει στην Ελλάδα μας. Οι χιλιάδες λαού που κατέβηκαν στο δρόμο το απόγευμα της Κυριακής, για ακόμα μια φορά, έφυγαν με σκυμμένο κεφάλι προς το σπίτι τους, σημειώνοντας ακόμα μια ήττα. Η καταστολή των δυνάμεων ασφαλείας, που απ’ ότι φαίνεται λαμβάνουν εντολές μόνο από υψηλά ιστάμενους Ευρωπαίους, έδωσε δυναμικά το παρόν της και πλάι στα φλεγόμενα κτήρια, κατάφερε να πρωταγωνιστήσει για ακόμα μια φορά.

Εν τέλει, αυτό που μας απομένει, είναι να κατανοήσουμε πως η μόνη ελπίδα είναι ο αγώνας μέχρις εσχάτων για την ελευθερία μας. Οφείλουμε να αντισταθούμε στη νέα προδοσία και στη νέα κατοχή που υφίσταται ο ελληνικός λαός και η χώρα μας. Πρέπει να βρούμε τη διέξοδο και να κάνουμε την οργή μας πράξη έως ότου επανακτήσουμε τη λαϊκή μας κυριαρχία και την εθνική μας ανεξαρτησία (σε Ελλάδα και Κύπρο), χωρίς να ξεχνούμε πως Ελλάδα και Κύπρος είναι ένας λαός και μόνο με κοινό αγώνα θα οδηγηθούμε σε ένα πιο ελπιδοφόρο και πιο ελληνικό μέλλον.

Για ‘μας τους Κύπριους, στην (εν πολλοίς) ξεχασμένη τούτη εσχατιά του Ελληνισμού, η Ελλάδα εσήμαινε Φως. Το ιερό Φως που μας οδηγούσε σαν φάρος για να μην ξεχνούμε τον προορισμό μας. Η Ελλάδα σήμερα καίγεται. Ας φέρει τούτη η φωτιά ένα νέο φως, ένα φως ελληνικό, που θα σηματοδοτήσει μια νέα αρχή για τον Ελληνισμό…

Καλόν αγώναν Έλληνες…

Το Φυσικό αέριο, η Τουρκία και οι ψευδαισθήσεις: Μια γεωπολιτική ανάλυση

Του Νεόφυτου Καρκώτη*

Το τελευταίο μήνα έχουν γραφτεί πολλά σε σχέση με την εξεύρεση πλούσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και για την ανάγκη χάραξης μιας ορθής ενεργειακής πολιτικής. Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων, έχουμε ακούσει δια στόματος του Προέδρου Χριστόφια αλλά και της Υπουργού Εμπορίου κ. Πραξούλας Αντωνιάδου (έχει αφιερώσει και ολόκληρη επιστημονική μελέτη), πως το φυσικό αέριο μπορεί να αποτελέσει καρπό ειρήνης, σταθερότητας αλλά και ομαλότητας στη περιοχή.

Πιο σημαντικό  δε, προέβησαν στον ισχυρισμό πως  θα μπορούσε να διαμορφωθεί μια κοινή ενεργειακή στρατηγική πολιτική με την Τουρκία στο απώτερο μέλλον, σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού, ώστε «όλοι μαζί να απολαύσουμε το φυσικό πλούτο». Φαίνεται όμως πως τόσο ο Πρόεδρος και η Υπουργός, όσο και όλοι οι πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και επιχειρηματικοί κύκλοι που συμμερίζονται αυτή τη θέση, αγνοούν ορισμένους βασικούς άξονες: πρώτον, το γεωπολιτικό ισοζύγιο και την τριβή του με τις οικονομικές συγκυρίες, και δεύτερο τη διαχρονική τουρκική πρακτική απέναντι στους γειτονικούς της λαούς.

Αποτελεί  αφέλεια αλλά και έλλειψη ρεαλιστικής  κατανόησης της πραγματικότητας, η  οποιαδήποτε «οικονομιστική» προσέγγιση που ισχυρίζεται πως η οικονομική συνεργασία ή δραστηριότητα μεταξύ δύο χωρών μπορεί στην ουσία από μόνη της να καταστεί γεωπολιτικός μεταβλητής και να εξουδετερώσει τις οποιεσδήποτε πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μελετώντας κανείς την Ιστορία, όπως τονίζει και ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου», θα διαπιστώσει ακριβώς το αντίθετο. Για παράδειγμα, μεταξύ του 1900 και 1914 το γαλλογερμανικό εμπόριο αυξήθηκε κατά 137%, το γερμανορωσσικό κατά 121%, ενώ τα περισσότερα διεθνή καρτέλ παραγωγής αποτελούσαν κοινή γερμανοβρετανική ιδιοκτησία. Παρά την ύπαρξη όμως αυτών των ισχυρών οικονομικών δεσμών, δεν παρεμποδίστηκαν από το να εμπλακούν σε ένα από τους φονικότερους πολέμους της ανθρώπινης ιστορίας.

Εκδήλωση: Ο ελληνισμός σε κρίση: αναζητώντας όραμα

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Γιώργος Λιλλήκας, πρ. Υπουργός Εξωτερικών, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος ΔΗΚΟ, ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, ο Μάριος Κωνσταντίνου, επίκ. καθ. Παν/μίου Κύπρου και ο Άριστος Μιχαηλίδης, αρχισυντάκτης της εφημερίδας Φιλελεύθερος. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του ιδρύματος Αρχ/που Μακαρίου Γ (περίβολος Καθ. Ναού, Αρχιεπισκοπή), την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου και ώρα 19:00.

Το περιοδικό Άρδην διοργανώνει στην Λευκωσία ανοιχτή πολιτική εκδήλωση για την κρίση του Ελληνισμού και την ανάγκη αναζήτησης ενός νέου οράματος.
Με την οικονομική κρίση να πλήττει τόσο την πολιτική και οικονομική, όσο και την κοινωνική διάρθρωση της Ελλάδας και της Κύπρου, ο Ελληνισμός βιώνει μία από τις κρισιμότερες στιγμές της ιστορικής του πορείας. Το «ελληνικό όνειρο» των τελευταίων δεκαετιών, βασισμένο στον πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό μεταπρατισμό και την παρασιτική οικονομική ανάπτυξη, καταρρέει. Ο Ελληνισμός, πλέον, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η κρίση της παγκοσμιοποίησης, η οικονομική κατάρρευση, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, το μεταναστευτικό πρόβλημα και οι αυτοκρατορικές ορέξεις της ανερχόμενης νεοθωμανικής Τουρκίας προδιαγράφουν την σταδιακή «Λιβανοποίηση» του Ελληνισμού, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο.
Απέναντι σε αυτή την προοπτική, ο Ελληνισμός καλείται –σε συνθήκες εξαιρετικά αντίξοες– να αναζητήσει ένα νέο όραμα που θα μπορέσει να απαντήσει και να υπερβεί τις προκλήσεις αυτές. Και υπάρχουν απαντήσεις, τόσο ως προς την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά μας θέματα, με μια αυθεντικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, όσο και στο εσωτερικό, με τη στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, τόσο οικονομικά (όπως στις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας, ή σε εσωτερικό δανεισμό) όσο και πνευματικά και κυρίως πολιτικά. Και βέβαια, πριν απ’ όλα, με την ενίσχυση του ενιαίου μετώπου του Eλληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο.

Περιοδικό Άρδην

Βιβλιοπαρουσιάσεις στην Κύπρο

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ (6-2-12)

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσιάζουν το βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, «H ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗ» τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου, στις 19:00, στην αίθουσα του Ιδρύματος Αρχ. Μακαρίου Γ΄ (περίβολος Καθεδρικού Ναού, Αρχιεπισκοπή). Το βιβλίο θα παρουσιάσουν, ο επίτ. Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης, ο καθηγητής Παν/μίου Κύπρου Παντελής Βουτουρής, ο φιλόλογος Σάββας Παύλου και ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΣΕ ΛΕΜΕΣΟ (8-2-12)

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσιάζουν τα βιβλία του Γιώργου Καραμπελιά, Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή και Συνωστισμένες στο Ζάλογγο: Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου, στις 20:00, στην αίθουσα εκδηλώσεων της μπουάτ Ηχώ 75 (οδός Αγίου Ανδρέου 259). Τα βιβλία θα παρουσιάσουν ο καθηγητής Παν/μίου Κύπρου Παντελής Βουτουρής, ο επίκουρος καθηγητής Παν/μίου Κύπρου Μάριος Κωνσταντίνου και ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς.

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της “Ρήξης” (τ.82)

Κυκλοφορεί στα περίπτερα το νέο φύλλο της εφημερίδας Ρήξη. Σε αυτό το φύλλο μπορείτε να διαβάσετε, ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από τους εκβιασμούς της τρόικας είναι να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, με την έκδοση ενός εσωτερικού ομολογιακού δανείου, του Νίκου Ντάσιου. Ο Γιώργος Καραμπελιάς διερωτάται τι απέγιναν οι Αγανακτισμένοι, που φαίνεται να έχουν σιγήσει τώρα που είναι πιο αναγκαίοι από ποτέ. Η Κίνηση Πολιτών Άρδην απαντά στα πιο συχνά ερωτήματα που εγείρουν όσοι δυσπιστούν με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία μας.

Ελλάδα:
Κατακαημένη χώρα, Οι ναρκισσιστικές ελληνικές ελητείες, τα μνηµόνια, ο «κίνδυνος» του λαϊκισµού, του Κώστα Γεώρμα
Το θαύμα του εκσυγχρονισμού, πως οι εκσυγχρονιστές αγνοούν τη σημασία του συναισθήμα-τος στην ορθολογική σκέψη, της Ιωάννας Τσιβάκου
Όλοι ζητούν την πτώχευσή μας!, του Σταύρου Χριστακόπουλου
Ποντάροντας στη χρεοκοπία της χώρας, ποια εγχώρια συμφέροντα θα ευνοούνταν από την χρεοκοπία της χώρας, τουΓιάννη Ξένου

Πολιτική:
ΚΚΕ, Να ζει κανίς ή να μη ζει, του Γιώργου Ρακκά
Πασοκ: Οι σπασμοί του ζόμπι, του Μιχάλη Χατζηπέτρου
Οι κωλοτούμπες του μνημονίου, οι αντιμνημονιακοί του Πασοκ!, του Κων/νου Κωνσταντινίδη

Κοινωνία:
Για το νέο νομοσχέδιο περί ναρκωτικών, του Θανάση Τζιούμπα
«Για την Ελλάδα τώρα», μια μνημονιακή όαση υπευθυνότητας, του Νικόλα Δημητριάδη
Οι δήμοι και η κοινωνική πρόνοια, του Κώστα Σαμάντη
Και όμως κάτι κινείται, οι βάσεις μιας άλλης Ελλάδας ήδη μπαίνουν, του Κωνσταντή Σεβρή

Κύπρος:
Τα φάλτσα του προέδρου και οι προεδρικές εκλογές, του Αλέκου Μιχαηλίδη

Κοινωνική Αλληλεγγύη:
Το κοινωνικό νόμισμα της Καλαμαριάς, συνέντευξη της Ελένης Παπαθεοδοσίου στον Κων/νο Κωνσταντινίδη
Τα συσσίτια της Εκκλησίας, του Κων/νου Διαλεκτόπουλου
Παρεμβάσεις στη Χαλκίδα για τα χαράτσια, της Λαϊκής Συνέλευσης Χαλκίδας

Κόσμος:
Το 2012 με όρους αποκάλυψης, του Τζέιμς Πέτρας
Διαδικτυακές μάχες, περιορισμός των ελευθεριών στο ιντερνέτ, του Νίκου Κατζούρη
Η Ουγγαρία και το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, γιατί επικρίνεται με τέτοια σφοδρότητα η Ουγγαρία, του Βασίλη Στοϊλόπουλου
Η αργή αλλά βέβαιη νίκη της αντιπαγκοσμιοποίησης, του Αρνώ Μοντεμπούργκ

Πολιτισμός:
Ο Νίκος Ψυρούκης για το Κυπριακό, του Σπύρου Κουτρούλη

Θέατρο:
Μπέρντι, πάθος για την ελευθερία, του Κώστα Σαμάντη

Κινηματογράφος:
«Άδικος Κόσμος», η νέα ταινία του Φίλιππου Τσίτου, του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

Ιστορία:
1899, η εξέγερση των Φιλιππίνων, του Κωνσταντίνου Μαυρίδη

και τα σκίτσα του Νικόλα

Την εφημερίδα Ρήξη μπορείτε επίσης να τη βρείτε:
Αθήνα: Στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37 (Εξάρχεια) Θεσσαλονίκη: Στο Στέκι του Άρδην, Βαλαωρίτου 1 &Δωδεκανήσου γωνία (8ος όροφος), Πάτρα: Κοινοτικόν, χώρος εναλλακτίκης παρέμβασης, Ηφαίστου, αρ. 50 (μεταξύ Γεροκωστοπούλου & Πατρέως).

Εφημερίδα Ρήξη

Το ανάστημα ενός ηγέτη και μιας κοινωνίας (“Φιλελεύθερος”)

Μια επίθεση εναντίον του ακαδημαϊκού, που τόλμησε να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την αναμέναμε. Αλλά δεν περιμέναμε να πέσει κι αυτός στη δίνη της αιώνιας πραξικοπηματολογίας. Αυτό ομολογώ, ήταν έκπληξη.
Ο καθηγητής Χαρίδημος Κ. Τσούκας αρθρογράφησε για να δηλώσει ότι δεν θα παραστεί σε τελετή στο πανεπιστήμιο γιατί δεν τρέφει αισθήματα σεβασμού «για έναν Πρόεδρο που φέρνει το υψηλό αξίωμά του στα μέτρα του δικού του ηγετικού αναστήματος» και επειδή αρνείται να τιμήσει «με τη φυσική του παρουσία τον ηγέτη που δεν τιμά το αξίωμά του», όπως αρνείται να σβήσει από τη μνήμη του τους δεκατρείς νεκρούς του Μαρί. Κείμενο ζηλευτό κι έκφραση θαραλλέα κι ελεύθερη, που σπάνια βλέπουμε να προέρχονται από το πανεπιστήμιο Κύπρου, άνκαι πρέπει να σημειώσουμε ότι τελευταία όλο και πληθαίνουν οι ελεύθερες αξιόλογες φωνές ακαδημαϊκών. Μέχρι πρόσφατα ακούγαμε μόνο όσους ξεθάρρεψαν από την άνοδο ομοϊδεατών τους στην εξουσία και έδιναν την εντύπωση ότι στο πανεπιστήμιο Κύπρου λειτουργεί μια νέα μορφή Μασονίας και βρίσκονται εκεί μόνο όσοι με επιπολαιότητα και υστεροβουλία (ταξιδάκια, σεμινάρια, θεσούλες, δεξιώσεις στις πρεσβευτικές κατοικίες) ασπάστηκαν τη νέα αμερικανική τάξη και το δόγμα Νταβούτογλου με τους νεόδουλους του. Να όμως, υπάρχει και η άλλη φωνή, που δεν φοβάται να απευθύνει το λόγο της ανοικτά στην κοινωνία κι ας έχει τον κίνδυνο να βλαφτεί από την εξουσία. Σε αντίθεση με τους ακαδημαϊκούς που όταν λένε τις απόψεις τους ξέρεις ότι μόλις έχουν επιστρέψει από πληρωμένη συνεργασία τους με τα παράνομα πανεπιστήμια των κατεχομένων. Λοιπόν, όταν αυτοί κάνουν τεμενάδες στον Νταβούτογλου και στον Ταλάτ και εμπράκτως καταργούν την κατοχή με δήθεν προοδευτικές ιδέες και ενέργειες (συνεργασίες με το κατοχικό καθεστώς) δεν τους λέει κανένας ότι ξέχασαν την τραγωδία της εισβολής και του πραξικοπήματος. Ο Χαρίδημος Τσούκας, που τόλμησε μέσα σ΄ αυτό τον ανάξιο συρφετό, να δηλώσει ότι αρνείται να σβήσει από τη μνήμη του τους δεκατρείς νεκρούς του Μαρί, του λένε ότι η μνήμη του είναι επιλεκτική, γιατί ξέχασε ότι «στην Κύπρο έγινε μια εσχάτη προδοσία το 1974 και ουδείς τιμωρήθηκε», όπως του έγραφε χτες η διευθύντρια της Χαραυγής και μέλος του πολιτικού γραφείου του κυβερνώντος κόμματος, λες και όποιος μιλά για σημερινές καταστάσεις πρέπει να ρίχνει καλού κακού και μια ατάκα για το πραξικόπημα κι ας μην έχει σχέση με όσα θέλει να πει. Και όχι μόνο αυτό, που είναι αυτονόητα άνω ποταμών, αλλά δέχτηκε και επίθεση επειδή «οι εξ Ελλάδος καθηγητάδες καλά έχουν βολευτεί στην Κύπρο», αλλά «να έρχονται να μας κάνουν και μαθήματα πολιτικής ηθικής, αυτό πάει πολύ». Αντί να τους ακούμε μπας και ξεστραβωθεί λίγο ο επαρχιωτισμός μας, αντί να μετρούμε τα λόγια μας για να μην αρχίσουν κι αυτοί να μετρούν τους δεκάδες χιλιάδες εκ Κύπρου, που βολεύονται στην Ελλάδα από τότε που υπάρχει Ελλάδα, πετάμε και προσβλητικές εξυπνοβλακείες. Οι αμόρφωτοι που αποκτήσαμε πανεπιστήμιο και γίναμε απευθείας διδάκτορες της αμπελοφιλοσοσφίας.

Υ.Γ. Οι εξ Ελλάδος τραγουδιστάδες που βολεύονται στις στρατευμένες κομματικές συναυλίες δικαιούνται να μας παραδίδουν μαθήματα πολιτικής ηθικής, αλλά οι καθηγητές δεν δικαιούνται;

Άριστος Μιχαηλίδης

Ο τόπος μας είναι μεγάλος (Viva La Revolucion…Ένωσις)

«Ο κόσμος ούλλος τζι’ αν χαθεί
νησί μου μη κακό σου
γιατί πατώ το χώμα σου
τζιαι πίνω το νερό σου.

Εδώσαν σου νερό να πιείς
που ‘χεν φαρμάτζιν μέσα
τζιαι τ’ άσπρα σου τραντάφυλλα
εγύρασιν τζι’ επέσαν.

{….}

Τζιύπρος μου κόρη του γιαλού
της Αφροδίτης μάνα
να καρτεράς τζι’ εν ν’ ακουστεί
χαρούσιμη καμπάνα.» (Κυπριακό δημοτικό)

Όταν ζεις στην Κύπρο καταλαβαίνεις πως τούτος ο τόπος δεν θα πεθάνει. Παντού μνημεία, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις ένας ήρωας, όποιον μήνα κι αν ψάξεις μια επέτειος. Και αυτός είναι ένας απ’ τους λόγους που ακόμα ζούμε ως Έλληνες και δεν έχουμε απαλλοτριωθεί ολοκληρωτικά. Τι μπορεί να ξεπεράσει εκείνον τον Μάρτη του Αυξεντίου και του Παλληκαρίδη, ή εκείνο τον Απρίλη της ΕΟΚΑ; Η Πραξούλα ή ο Χριστόφιας; Ούτε κατά διάνοια. Γι’ αυτό λέμε πως αυτοί είναι περαστικοί.

Το 1950 κανείς δεν θυμάται την χειροτόνηση του Μακαρίου ως αρχιεπισκόπου. Κι η αιτία είναι απλή. Το ενωτικό δημοψήφισμα της 15^ης Ιανουαρίου. Εκείνο το αξεπέραστο 95,7% που ακόμα ζει στους εφιάλτες του Χριστόφια, του Καρογιάν, του Αναστασιάδη και δεν λέει να αναπαυτεί εν ειρήνη. Ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται, οι «ηγέτες» του νησιού, ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε οι Κύπριοι δεν θα μιλάνε ελληνικά και ούτε θα έχουν καμία σύνδεση με την Ελλάδα. Δεν γίνεται. Απλά τα πράματα.

Ο τόπος μας είναι μεγάλος. Δεν μπορεί να τον σκοτώσει, ούτε ο πρόεδρος, ούτε καμιά υπουργός, ούτε καμιά αντιπολίτευση τύπου «βάζω φουστανέλες και αλωνίζω», ούτε καμιά Τουρκία. Δεν ξεχνιέται εκείνο το δημοψήφισμα. Είναι απλό. Θα ζει εις τους αιώνες των αιώνων. Ακόμα και μετά την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα, θα ακούγεται εκείνο το αλησμόνητο «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγομεν πέτρες». Το όνομα Δημήτρης Χριστόφιας όμως, θα είναι πεταμένο στους τόμους της Χαραυγής.

Τελειώνοντας, με ακόμα μια επέτειο, αυτήν του θανάτου του Γεώργιου Γρίβα Διγενή, θέλαμε να αξιώσουμε ξανά την Ένωσιν της Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος. Μην ρωτήσετε γιατί. Είναι ο μόνος δρόμος. Είναι γραμμένη με κόκκινα γράμματα. Όχι το κόκκινο του ΑΚΕΛ, το άλλο, αυτό του αίματος του Γρηγόρη και των άλλων Ελλήνων που πρέπει να πάρουμε για να μπολιάσουμε το δικό μας….

Γεώργιε Γρίβα Διγενή κοιμήσου ξεκουράσου
η Ένωσις θα γίνει την θέλουν τα παιδιά σου

Αλ.Μιχ.

Κυκλοφορεί η “ΕΝΩΣΙΣ” Ιανουαρίου

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα

Περί τρίτου υποψηφίου

Eάν ο Αναστασιάδης ήταν όντως πατριώτης και όντως, ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα επανέφερε ένα νέο σχέδιο τύπου Ανάν, όπως ο ίδιος μας είπε πρόσφατα, τότε ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος να διεκδικήσει το αξίωμα του Προέδρου της νήσου. Επειδή, όμως, δεν είναι ούτε πατριώτης, ούτε έκανε ποτέ του αυτοκριτική για τη στάση του τότε με το σχέδιο Ανάν, το καλύτερο που μπορεί να κάνει για την παράταξή του και για την Κύπρο είναι να παραιτηθεί ως διεκδικητής της Προεδρίας και να πείσει το κόμμα του να υποστηρίξει άλλον υποψήφιο, για να φύγει το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας από την εξουσία και η Κύπρος να μαζέψει τα συντρίμμια της και ν’ αρχίσει μια νέα πορεία, μακριά από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και τις πολλές άλλες υποχωρήσεις. Νοείται ότι αυτός ο άλλος υποψήφιος πρέπει να δεσμευτεί σε μία ελληνική πολιτική στο εθνικό ζήτημα και σε μια επίσης ελληνική και δίκαιη πολιτική όσον αφόρα την οικονομία. Με τη σειρά του, ο νέος υποψήφιος πρέπει να δεσμευτεί ότι οι 4 τουλάχιστον υπουργοί πρέπει να είναι από τον χώρο του ΔΗΣΥ και οι υπόλοιποι από τα άλλα κόμματα, που θα υποστηρίξουν την υποψηφιότητα που θα αδειάσει τον Χριστόφια και το ΑΚΕΛ.

Οι νεοκύπριοι και η γλώσσα μας (“Φιλελεύθερος”)

Την Κυριακή διαβάσαμε την πιο σύντομη, εύληπτη, διαφωτιστική και εμπεριστατωμένη ανάλυση για την κυπριακή διάλεκτο. Μια μεστή απάντηση σε όσους προσπαθούν να ιδεολογικοποιήσουν τη γλώσσα μας και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη, στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδιασμού, που θέλει να κτίσει ιδεολογίες για ένα ανύπαρκτο κυπριακό έθνος. Ήταν στο Φιλελεύθερο, σε συνέντευξη της Μαρίνας Σχίζα με τον δρα Γεώργιο Ξενή, αναπληρωτή καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο οποίος τιμήθηκε (προς τιμή όλων μας) από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του «Αρχαία σχόλια στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή». Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο, απλώς παραθέτουμε και σ΄ αυτή τη στήλη την απάντηση του, γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να διαβαστεί από όλους:

«Η επιστημονική μελέτη της κυπριακής κατέδειξε σαφώς ότι πρόκειται για μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας η οποία ως προς την αρχαϊκότητα των χαρακτηριστικών της είναι εφάμιλλη λ.χ. της ποντιακής διαλέκτου. Πολύ καλή γλωσσολογική παρουσίαση του θέματος παρέχει ο Καθηγητής Χαράλαμπος Συμεωνίδης σε πρόσφατο σύγγραμμά του. Η ελληνικότητα της κυπριακής όμως προκύπτει και από την ιστορία. Την κυπριακή διάλεκτο την έφεραν μαζί τους οι πρόγονοί μας Έλληνες, που έφθασαν τον 12ο αι. π.Χ., μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων, για μόνιμη εγκατάσταση στην Κύπρο. Και επειδή οι πρώτοι Έλληνες της Κύπρου κατήγοντο από την περιοχή της Αρκαδίας της κεντρικής Πελοποννήσου, η αρχαία κυπριακή διάλεκτος έχει στενότατες ομοιότητες και συγγένειες με την αρχαία αρκαδική διάλεκτο: και οι δύο διάλεκτοι, κυπριακή και αρκαδική, συνανήκουν μαζί με την παμφυλιακή στη λεγόμενη αχαϊκή ομάδα των ελληνικών διαλέκτων. Η αρχαία κυπριακή ομιλήθηκε για κάπου 1000 χρόνια στην Κύπρο, αλλά την εποχή των ελληνιστικών χρόνων, όπως συνέβη και με τις υπόλοιπες ελληνικές διαλέκτους, υπεχώρησε στην επεκτατική προέλαση της λεγόμενης ελληνιστικής Κοινής, η οποία ήταν ένα κοινό εκφραστικό όργανο που κάλυπτε όλους τους Έλληνες. Αργότερα κατά τον 7ο αι. μ.Χ. άρχισε δειλά-δειλά, όπως πάλι οι άλλες ελληνικές διάλεκτοι, να επανεμφανίζεται ως μεσαιωνική κυπριακή. Η φάση αυτή κάλυψε και την περίοδο της φραγκοκρατίας και ενετοκρατίας. Το 1571 μ.Χ. με την κατάκτηση της νήσου από τους Οθωμανούς άρχεται η νεότερη και σύγχρονη φάση της Κυπριακής. Πρέπει να πούμε ότι καθ’ όλη την πορεία της η Κυπριακή συμπορεύτηκε και με άλλες ελληνικές διαλέκτους. Η στενή της σχέση με αυτές είναι πολύ ορατή. Καλό παράδειγμα είναι το ιδίωμα που ομιλείται σήμερα στον Αρχάγγελο της Ρόδου. Όποιος πάει εκεί θα νομίζει ότι βρίσκεται στην Κύπρο. Τόσο πανομοιότυπες είναι οι δύο ελληνικές διάλεκτοι. Αυτό που ονομάσατε επανεκτίμηση της Κυπριακής δεν είναι μια προσπάθεια μελέτης βασιζόμενη σε νέα επιστημονικά δεδομένα. Επιστημονικώς τα πράγματα έχουν όπως σας τα είπα. Αυτό που γίνεται είναι μια προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της κυπριακής διαλέκτου. Δηλαδή κάποιοι κύκλοι, συνήθως τους λέμε Νεοκυπρίους, επειδή έπαψαν να αισθάνονται οι ίδιοι Έλληνες κατά παραβίαση των ιστορικών δεδομένων, θεωρούν ότι μπορούν να αποκόψουν την κυπριακή από τον ελληνικό κορμό και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη γλώσσα. Ακολουθούν μεθοδικά μια ορισμένη διαδικασία (τυποποίηση κυπριακής, εισαγωγή της στην εκπαίδευση κτλ). Όμως η εκτίμησή μου είναι ότι το ιδεολογικό, αντιεπιστημονικό και ανιστόρητο αυτό πείραμα δεν έχει προοπτική επιτυχίας για πολλούς λόγους». 

Άριστος Μιχαηλίδης