Το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει

630x393

We declare our right on this earth to be a man, to be a human being, to be respected as a human being, to be given the rights of a human being in this society, on this earth, in this day, which we intend to bring into existence by any means necessary.

ΜΑΛΚΟΛΜ Χ

Στις 6 Αυγούστου 1974, μετά από σκληρή μάχη, οι Τούρκοι εισβολείς έκαμψαν την αντίσταση του Καραβά και της Λαπήθου, δολοφόνησαν, λεηλάτησαν και ανάγκασαν τους εναπομείναντες κατοίκους να γίνουν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Στις 5 Αυγούστου 2016, ο Κώστας Κωνσταντίνου, δημοσιογράφος του Πολίτη, έγραφε ότι οι Ελληνοκύπριοι ξόδεψαν 6 εκατομμύρια ευρώ στα κατεχόμενα (;), ενώ οι Τουρκοκύπριοι 14 εκατομμύρια στις ελεύθερες (;) περιοχές. Ο δημοσιογράφος υποβάθμιζε το νόημα των έξι εκατομμυρίων και το ισοπέδωνε κάνοντας ένα και το αυτό τη νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία και το παράνομο κατοχικό καθεστώς. Μάλιστα, εμμέσως πλην σαφώς, αναφερόταν στους Τουρκοκύπριους ως κάτι ξένο, ως κάτι που βρίσκεται απέναντι, κάτι γειτονικό που μας κάνει χάρη, ως μακρινούς πλούσιους συγγενείς ας πούμε. Λογικό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτή η προσπάθεια. Θα ήταν όμως προτιμότερο να αποφεύγεται τούτες τις μέρες που (και λόγω υγρασίας) οι κλωστές κόβονται ευκολότερα. Ο Κωνσταντίνου συνέχισε να αποτυπώνει τη βαθιά σκέψη του «πηδώντας» στο θέμα του παράνομου (;) αεροδρομίου της Τύμπου. Το οποίο, όλως παραδόξως, συγχέει (όπως το κυβερνών κόμμα) με τον κανονισμό που υπεγράφη όσον αφορά τη διέλευση στα κατεχόμενα: «Είναι παρόμοιο με την ιστορία του Ερτζάν προχθές, όταν και πάλι ξεκίνησε μια επίθεση από το ίδιο στρατόπεδο, με βάση μάλιστα την έκθεση μιας εταιρείας η οποία –μάθαμε μετά– έχει μόνο στοιχεία που της δίνουν αεροπορικές και αεροδρόμια. Εδώ το ‘’Ερτζάν’’ και οι τουρκικές εταιρείες. Στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να πείσει για την ανάγκη αναβάθμισης του αεροδρομίου, η άλλη πλευρά δίνει φουσκωμένους αριθμούς για να δείξει ότι διακινείται περισσότερος κόσμος. Και αυτοί ειδικά, οι Ε/Κ μπαsh πατριώτες, ήρθαν να αναπαραγάγουν τη ρητορική αυτή για να ζητήσουν τη δίωξη ανθρώπων. Γιατί; Επειδή το χρησιμοποιούν, στη βάση ενός κανονισμού της ΕΕ, ο οποίος υπερέχει της νομοθεσίας μας και τον οποίο υπέγραψε ο Τάσσος!»

Ομολογουμένως, δεν είμαστε εναντίον της παρανομίας. Άλλωστε, οι νόμοι είναι για να παραβιάζονται. Και, αλήθεια, δεν θα σχολιάζαμε το άρθρο αν δεν επρόκειτο για άρθρο δημοσιογράφου και δη τόσο προκλητικό. Που αγνοεί το γεγονός ότι η φράση «καιρός να τελειώνει αυτό το παραμύθι, οι ενοχές του και τα όσα προκαλούν. Βγάζω λεφτά με τη δουλειά μου, τα ξοδεύω όπως γουστάρω και όπου γουστάρω. Και εδώ και απέναντι», θα μπορούσε να ειπωθεί από έναν εγωπαθή ερημίτη που δεν δίνει δεκάρα για όσα συμβαίνουν γύρω του και όχι από έναν δημοσιογράφο που τάχα επηρεάζει την κοινή γνώμη ή που θέλει να την επηρεάσει. Και, εν τω μεταξύ, διερωτόμαστε, γιατί επικαλούνται τον Τάσσο κατά το δοκούν;

Όπως και να ’χει, το γεγονός ότι φτάσαμε σε σημείο να θεωρούμε ότι το πρόβλημα με τις δαπάνες στα κατεχόμενα είναι προσωπικό και πως είναι μαγκιά να ταξιδεύει κανείς μέσω Τύμπου, σημαίνει ότι το πρόβλημα της κοινωνίας είναι πιο βαθύ απ’ όσο νομίζουμε. Αν δεν ήταν, δεν θα έγραφε ο Κ.Κ., υψώνοντας κιόλας επαναστατικές και πατριωτικές φανφάρες, πως «θέλουμε λύση, θέλουμε τις επαφές με τους Τ/Κ, θέλουμε να απολαμβάνουμε το νησί μας όπως γουστάρουμε εμείς. Και έτσι θα το κάνουμε. Απλό δεν είναι;», σάμπως και το Κυπριακό λύνεται με τα εκατομμύρια που ξοδεύουν οι Ε/κ στα κατεχόμενα. Αν ήταν έτσι, οι Τούρκοι δεν θα εισέβαλλαν στον Καραβά και στη Λάπηθο στις 6 Αυγούστου 1974. Ούτε θα κατακτούσαν την Κερύνεια στις 22 Ιουλίου 1974. Ούτε την Αμμόχωστο κατά τον Αττίλα 2. Θα καρτερούσαν τους πανέξυπνους Ελληνοκύπριους του σήμερα να «ξοδέψουν όπως και όπου γουστάρουν» τον μισθό τους. Άλλωστε, το κακό τριτώνει, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση. Κι αν δεν γίνεται κατανοητό, όσο παρατραβηγμένο κι αν ακούγεται, ο Αττίλας 3 προσομοιάζεται στις «εισβολές» των εκατομμυρίων των συμπατριωτών μας στα κατεχόμενα. Πότε στο υπό βιασμό λιμάνι της Κερύνειας, πότε στο παράνομο αεροδρόμιο της ισοπεδωμένης Τύμπου, πότε στο κατακρεουργημένο «οικόπεδο» της πόλης της Αμμοχώστου (ψάχνοντας για επενδύσεις), πότε στα καζίνο γύρω από την αιώνια Λάπηθο και πότε στον παράδεισο του Καραβά μας. Επιμένει ο ποιητής:

Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει,
είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.

Κι αν λέω ψέματα κι αν λέω παραμύθια
κι η ζητιανιά τα δυο χεράκια μου στραβώνει,
μην με μαλώνεις, μόνο δώσε μια βοήθεια
το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει.

Αλ. Μιχ.

6 Αυγούστου 2016

Κυκλοφορεί η εφ. ΕΝΩΣΙΣ | νέα περίοδος | Ιούλιος 2016

ekswf_ENOSIS_7_16

«Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΣΤΑ ΔΥΟ
ΠΟΙΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΤΟΥΡΚΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΓΑΠΩ;»

Δεν μπορώ να καταλάβω, Τούρκα είσαι για Ρωμιά
για Εγγλέζα, για Φραντσέζα, που ’χεις τόση εμορφιά.

Γ. ΜΠΑΤΗΣ

Απεδείχθη ξανά ότι η Τουρκία δεν είναι η παραδεισένια χώρα με την οποία θέλουμε να αδερφοποιηθούμε (;) μετά τη «λύση». Αν και εκκωφαντικό, το αποτυχημένο (για τους άλλους) και επιτυχημένο (για τον νεοσουλτάνο) πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου δεν συντάραξε τους εδώ υποστηρικτές μιας «τουρκικής λύσης». Αλλιώς, δεν θα προσπαθούσαν τόσο να πείσουν ότι ο Ερντογάν αντιπροσωπεύει τη δημοκρατία στην κατοχική Τουρκία. Δεν θα επέμεναν ότι το τουρκικό καθεστώς θέλει λύση και πως «ο τουρκικός λαός προστάτεψε την Κύπρο και τη Δημοκρατία»… αποκεφαλίζοντας φαντάρους.

Απεδείχθη, λοιπόν, ξανά ότι το βαθύ κράτος της Άγκυρας είναι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο θέλουν να νομίζουν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης («Είναι ένας ηγέτης εντελώς διαφορετικός από τους υπόλοιπους που ξέραμε μέχρι σήμερα. Συγκρίνετε τη φρασεολογία του Ετζεβίτ με αυτήν του Ερντογάν για να διαπιστώσετε την τεράστια διαφορά. Υπήρχε δυνατότητα να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι με τον Ετζεβίτ;») και όσοι εδώ και χρόνια, πότε με επισκέψεις και πότε με δηλώσεις, υποστηρίζουν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν είναι αγγελικά πλασμένος και ότι η Τουρκία θέλει λύση το συντομότερον δυνατόν. Ποια λύση δεν μας είπαν.

Απεδείχθη ξανά και παράλληλα, διά στόματος του Τούρκου πρωθυπουργού που μας έδωσε μια «τελευταία ευκαιρία» και τον ευχαριστούμε, πως το τουρκικό φασιστικό καθεστώς επιθυμεί, όπως πάντα, να νομιμοποιήσει την κυριαρχία του στο νησί και να εδραιώσει τη συγκυριαρχία του μέσω της αναβάθμισης του ψευδοκράτους. Φυσικά, ούτε αυτό καταλαβαίνουν εκείνοι που χειροκρότησαν το κατοχικό καθεστώς επειδή δεν πέταξε πολεμικά αεροσκάφη την 20ή του Ιούλη, 42 χρόνια μετά την εισβολή δηλαδή. Δεν κατανοούν ότι η Τουρκία, πραξικοπηματική ή μη, στρατοκρατική ή μη, ισλαμική, κεμαλική ή και τα δύο, δεν πρόκειται να «παραχωρήσει» την Κύπρο με «έντιμους συμβιβασμούς».

Απεδείχθη ξανά ότι όσοι θεωρούν «λύση» την ένταξη της Κύπρου στο τουρκικό άρμα, είτε μέσω της δημιουργίας ενός οικονομικού παραδείσου στη Μεσόγειο είτε μέσω της παρθενογένεσης μιας ομοσπονδίας με τουρκικών συμφερόντων κρατίδιο στον βορρά είτε μέσω της νομιμοποίησης των τετελεσμένων, είναι αλλού ξημερωμένοι. Εκτός και αν είναι απλώς εγκάθετοι του Ταγίπ Ερντογάν (άλλωστε, αρκετοί τον επισκέφτηκαν στην «αυλή» του τα τελευταία χρόνια) και εξυπηρετούν την τουρκική πολιτική στις ελεύθερες περιοχές. Διότι, δεν εξηγείται αλλιώς η επιμονή τους στον «εξωραϊσμό» του καθεστώτος Ερντογάν. Δεν εξηγείται αλλιώς η επιμονή τους στη «θεοποίηση» του κατοχικού καθεστώτος Ακιντζί, στη «λατρεία» του ίδιου του κατοχικού ηγέτη.

Μετά το πραξικόπημα και την (χιλιοστή) απόδειξη ότι ο βασιλιάς, ο νεοσουλτάνος δηλαδή, είναι τρελός (και όχι ακόμα γυμνός), είτε θα πάρουμε κάποιες αποφάσεις είτε θα πέσουμε μαζικώς στη θάλασσα για να μας φάνε τα ψάρια (αν έμειναν) να ησυχάσουμε. Και οι αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που αναγνωρίζουν επαρκώς την αλήθεια και αγνοούν τα ψευτοδιλήμματα των μίζερων γερασμένων μυαλών: Θέλουμε ομοσπονδία με τον Ερντογάν και τον ισλαμοφασισμό του ή με τον Γκιουλέν και τον κεμαλισμό του; Οπότε, τις αποφάσεις δεν θα τις πάρουν αυτοί που «αποδέχτηκαν» ότι το μέλλον τους θα είναι με την Τουρκία, διότι είναι ικανοί να «θυσιαστούν» στους δρόμους της κατεχόμενης Λευκωσίας εναντίον ή υπέρ πραξικοπηματιών κι ας αυτομαστιγώνονται ολημερίς κι ολονυχτίς για το 1974. Ως εκ τούτου, τις αποφάσεις θα τις πάρουν εκείνοι που καθιστούν ξεκάθαρο το ότι πρέπει να ξεμπερδέψουμε με την Τουρκία, να τη διώξουμε από τα χωριά και τα πόδια μας κι ας μείνουν «με θκυο σιείλη καμένα» όσοι έστησαν καριέρες πάνω στο Κυπριακό και στην ονειρική ΔΔΟ. Από το Προεδρικό μέχρι τα χαμηλότερα στρώματα.

Και τι περιμένεις (Μηχανικέ) από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους;

Της Σύνταξης

Είκοσι Ιουλίου Χίλια Εννιακόσια Εβδομήντα Τέσσερα: Υπάρχουμε…

Scan0001

Υπάρχω,
στη χαρά σου και στη λύπη
η μορφή μου δε θα σου λείπει
κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ.

Το «την Κύπρο έσωσε από μια άλλη τραγική περιπέτεια ο τουρκικός λαός» της Πραξούλας Αντωνιάδου έδεσε με το «άλλο στρατός στα κατεχόμενα και άλλο πραξικοπηματίες» του Μουσταφά Ακιντζί, 42 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και μαζί με άλλες εξυπνάδες δημιούργησαν ένα μίγμα αηδιαστικό που δεν επιτρέπει ούτε την ήρεμη σκέψη ούτε τον θρήνο ούτε τον συλλογισμό σε όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας. Βέβαια, τα παραπάνω θα ήταν μικρά τούβλα στον τοίχο της κατοχής, αν δεν πλαισιώνονταν από την απείρου κάλλους εξουσία του Νίκου Αναστασιάδη.

42 χρόνια ήταν αρκετά για να λησμονηθεί, από την ίδια την κυβέρνηση, η 20ή Ιουλίου, η μέρα όπου ξεκίνησε το ίδιο έγκλημα που «νομιμοποιείται» σήμερα σε τραπέζια συνομιλιών, σε θέατρα, σε καφενεία, σε μπαρ εντός της νεκρής ζώνης, σε χρηματοδοτούμενα σπίτι συνεργασίας. 42 χρόνια ήταν αρκετά για να δώσουν τη «νομιμοποίηση» σε έναν Πρόεδρο (που πριν δώδεκα χρόνια «αγωνιζόταν» για μια νόμιμα κατεχόμενη Κύπρο) να ασελγεί επί του μέλλοντος του λαού του. 42 χρόνια ήταν αρκετά για να μετατρέψουν μερίδα της κοινωνίας σε ατζέντηδες κατοχικού καθεστώτος στις ελεύθερες περιοχές, σε εκπροσώπους τύπου κατοχικών ηγετών.

Πού να φαντάζονταν, όμως, οι αρνητές της εισβολής και οι εγγυητές της συνέχισης της κατοχής πως ακόμα υπάρχουμε; Ακόμα, «κι αν πήραμε τη ζωή μας λάθος», συνερχόμαστε, ειδικά κάθε 20ή Ιουλίου και στήνουμε πύργους ατίθασους απέναντι στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, στον Μουσταφά Ακιντζί, στον Έσπεν Μπαρθ Άιντα, στον Μπαν Κι Μουν, απέναντι στους 43.000 Τούρκους στρατιώτες (ευγενέστατους ή μη). Υπάρχουμε, όχι γιατί διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς, μα γιατί κατανοούμε επαρκώς πως η λύση αυτού του προβλήματος είναι η ελευθερία. Κανένα σχέδιο διχοτόμησης, κανένα σχέδιο Ανάν, κανένα σχέδιο Ακιντζί, κανένα σχέδιο Αναστασιάδη.

Φέτος, «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν». Κειτόμαστε σαν πτώματα σε σήψη και ψάχνουμε τη λύση στον ουρανό. Η ίδια η πολιτεία παρέδωσε το κλειδί στον κατοχικό Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και στο υπό αναβάθμιση ψευδοκράτος κι ας επιμένει πως εργάζεται για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. Μπούρδες. Κατόρθωσε, 42 χρόνια μετά, να μετατρέψει το πρόβλημα της Κύπρου σε ζήτημα ζευγαριού σε διάσταση. Κατάντησε να χειροκροτά εφημερίδες που πανηγυρίζουν τη νίκη ενός νεοσουλτάνου (στις εκλογές του Νοέμβρη) και δημοσιογράφους ολκής που απαιτούν την αυτομαστίγωση ως πανάκεια για τα λάθη άλλων.

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι, 42 χρόνια μετά, είμαστε στο χείλος του γκρεμού. Κρατάμε ο ένας τον άλλον, ως κοινωνία, και αναζητούμε την αλήθεια σε κομματικούς συνδυασμούς και κοστουμαρισμένα πλήθη. Αναζητούμε την αλήθεια σε καθωσπρεπισμούς επιστημόνων και ρεαλιστών. Μπούρδες. Η αλήθεια βρίσκεται εκεί που ήταν πάντα. Μακριά από προεδρικά μέγαρα, στα πρόσωπα των γονιών, των συντρόφων, των συγγενών μας, στα πρόσωπα όλων εκείνων που αγωνιούσαν, αγωνιούν και θα αγωνιούν για την τύχη αυτού του τόπου. Μακριά από τραπέζια συνομιλιών, στα πρόσωπα όλων εκείνων που δεν σηκώνουν το βλέφαρό τους από τον Πενταδάκτυλο. Μακριά από πολιτικές ορθότητες, ηγετίσκους και παρακρατικές ομάδες, στην άκτιστη Τύμπου, στο Πυρόι, στο ωραίο Κάρμι, στον Άγιο Αμβρόσιο, στον Λάρνακα Λαπήθου, στην άγια Ακανθού, στην Κώμη Κεπήρ, στην άσημη Κώμα του Γιαλού, στη Γιαλούσα, στο Κάτω Δίκωμο (που καρφώνει το βλέμμα), στη «συμφωνημένη» Μόρφου, στην καημένη και «υπό ανάπτυξη» Αμμόχωστο, στην ανάδελφη και άναρχη Κερύνεια, στον αιώνιο Καραβά της γιαγιάς και του παππού. Όλα εκεί. Στον Πενταδάκτυλο. Που ετοιμάζεται, ανασηκώνοντας την πλάτη, να κάνει συντρίμμια τα όνειρα όσων «ζητάνε απλώς διαζύγιο». Κι ας επιμένουν ότι εργάζονται πυρετωδώς για την ειρήνη. Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Κρατάτε καλά…

«Τα σιείλη μου δακκάννω τα
μ’ αναπαμόν εν βρίσκουν
γιατί ομπρός σου χάννω τα
τζιαι διψασμένα τζι άποτα
δίχα φιλίν μεινίσκουν
».

Αλ. Μιχ.

20 Ιουλίου 2016

Βρυχάται ο «ενδιάμεσος χώρος»

13620756_10154643379286664_672007856437302181_n

Μετά τις βουλευτικές, η κοινή αντικατοχική εκδήλωση συνταράζει τα δεδομένα

Φάνηκε ότι κάτι επρόκειτο να αλλάξει στην κυπριακή πολιτική σκηνή όταν τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ), η Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου (ΕΔΕΚ), η Συμμαχία Πολιτών, το Κίνημα Οικολόγων και το Κίνημα «Αλληλεγγύη» κατάφερναν να μπουν με σοβαρά ποσοστά στην κυπριακή βουλή στις εκλογές της 22ας Μαΐου. Φυσικά, η «Αλληλεγγύη» της Ελένης Θεοχάρους κατόρθωσε να εξουδετερώσει τη δική της δυναμική, εκλέγοντας τον Δημήτρη Συλλούρη στην προεδρία του σώματος, με τη συνεργασία των βουλευτών του κυβερνώντος Δημοκρατικού Συναγερμού και ενώ οι υπόλοιποι του «ενδιάμεσου χώρου» είχαν προχωρήσει σε συνεννόηση για την υποστήριξη του Μαρίνου Σιζόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι εκείνο που αναδεικνύεται από τις εξελίξεις, όσον αφορά τον «ενδιάμεσο χώρο»: Τη δυνατότητα, δηλαδή, των κομμάτων που αξιώνουν μια διεκδικητική πολιτική στο Κυπριακό να ανατρέψουν το κατεστημένο του ΔΗΣΑΚΕΛ και να ξαναγράψουν την ιστορία τους (κυρίως το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ). Αν και έπρεπε να γίνει κατανοητό εδώ και μήνες, έστω και τώρα, οι ηγέτες των κομμάτων του «ενδιάμεσου χώρου», ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Λιλλήκας, ο Μαρίνος Σιζόπουλος και ο Γιώργος Περδίκης αντιλήφθηκαν όχι ότι θα κατακτήσουν τον κόσμο, αλλά ότι «ενωμένοι θα σταθούμε, διχασμένοι θα πέσουμε».

Εξ ου, μάλλον, και η συνεννόηση των τεσσάρων πριν ένα περίπου μήνα, για την προεδρεία της βουλής, εξ ου και η τελευταία ανακοίνωση για κοινή αντικατοχική εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας στη Λευκωσία, στις 18 Ιουλίου, κάτι που πλανάται από την περσινή επέτειο της τουρκικής εισβολής. Στις 18 Ιουλίου, με αφορμή την επέτειο του πραξικοπήματος (15 Ιουλίου) και της τουρκικής εισβολής (20 Ιουλίου), το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Συμμαχία Πολιτών και το Κίνημα Οικολόγων διοργανώνουν αντικατοχική εκδήλωση, η οποία δεν είναι μια απλή εκδήλωση, αλλά μια κίνηση με ξεκάθαρα μηνύματα και φαίνεται ότι είναι ένας από τους λόγους που διενεργείται αυτή η εκδήλωση.

Γιατί το καταγράφουμε; Γιατί την ώρα που ο πρόεδρος Αναστασιάδης χάνει τον μπούσουλα στις διαπραγματεύσεις με τον φίλο (όπως τον αποκαλεί) Μουσταφά Ακιντζί, την ώρα που γελοιοποιείται διεθνώς η Κυπριακή Δημοκρατία, την ώρα που ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου σκουριασμένου νομίσματος, ήταν αναγκαίο να αναδειχθεί, επιτέλους, η άλλη άποψη, η λογική άποψη. Και αυτή η αντικατοχική εκδήλωση, με όλα τα ελαττώματά της, με όλες τις καθυστερήσεις για τη συνεννόηση του «ενδιάμεσου χώρου», δείχνει ότι η αλλαγή είναι εφικτή, όσο νωρίς κι αν είναι για να το υποστηρίξουμε αυτό. Δείχνει ότι όλες εκείνες οι προσπάθειες απλών πολιτών, για αλλαγή του σκηνικού, απολαμβάνουν πλέον καρπούς κι ας είναι ακόμα άγουροι.

Ειδικότερα, μετά την προσπάθεια εξουδετέρωσης του Εθνικού Συμβουλίου (ο πρόεδρος Αναστασιάδης απέστειλε αιτήματα προς τους προέδρους των κομμάτων με σκοπό, όπως φάνηκε, τη… διαφωνία), η κοινή αντικατοχική εκδήλωση αποτελεί μια απάντηση. Μια οφειλόμενη απάντηση για το ότι το Κυπριακό δεν είναι κτήμα ούτε του Προέδρου Αναστασιάδη ούτε του Δημοκρατικού Συναγερμού και των συνεργατών του. Ως εκ τούτου, στο μίνιμουμ των απόψεών τους (θυμίζουμε ότι το ΔΗΚΟ αξιώνει μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία «με σωστό περιεχόμενο» και οι υπόλοιποι αρνούνται τη διζωνική λύση), οι «4» κατάλαβαν πως ο λαός τους εξέλεξε για να συνεννοηθούν και να συμπορευθούν εναντίον μιας λύσης με τουρκικό παρονομαστή, για τον τερματισμό της κατοχής.

Ενώ συμπληρώνονται αισίως σαράντα δύο χρόνια από την τουρκική εισβολή, η κοινή αντικατοχική εκδήλωση του «ενδιάμεσου χώρου», αν και –παρασυρόμενη από τη μετριότητα των καιρών– δεν θυμίζει τις παλλαϊκές αντικατοχικές διαδηλώσεις των πρώτων δεκαετιών μετά το 1974, δείχνει να ανατρέπει τα δεδομένα. Τα δεδομένα που απαιτούν μια πολιτεία φίλη κατοχικών ηγετών και μια κοινωνία έρμαιο των ηγετών της. Πέντε μήνες πριν τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης και ενάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, οι «4» του «ενδιάμεσου χώρου» δείχνουν (ή ελπίζουμε) να αντιλαμβάνονται ότι οι κομματικές ιδεολογίες είναι «λόγια βαριά» για τον ελληνικό λαό στην Κύπρο, ο οποίος αναζητεί ένα όραμα. Ένα όραμα που θα του επιτρέψει να κτίσει κι αυτός «πύργους ατίθασους», να ρισκάρει, να τελειώσει το ΔΗΣΑΚΕΛ και την «απαισιοδοξία της λογικής», επιλέγοντας την «αισιοδοξία της βούλησης». Ως εκ τούτου, αν και μετά την κοινή αντικατοχική εκδήλωση δεν προχωρήσουν μαζί, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία Πολιτών και Οικολόγοι, αν φανούν ξανά κατώτεροι των περιστάσεων, δεν θα είναι μόνο άξιοι της μοίρας τους, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και τον λαό που τους στήριξε πριν ενάμιση μήνα και τους στηρίζει ακόμα, τον λαό-πρόσφυγα που αγωνιά με τη σκέψη στη σάπια ηγεσία του τόπου και το βλέμμα πάντα στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο.

Αλέκος Μιχαηλίδης

Ρήξη Ιουλίου

Μαρί: «Η δική εξελισσόταν μέσα μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω»

ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΣΤΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΑΡΙ

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.
Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο
όταν του μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας, όπως και σε περασμένες εποχές,
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο Ποιητής μοιράζεται στα δυο.

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

«Σέβομαι και κατανοώ τον πόνο των συγγενών των αδικοχαμένων ηρώων και δεν θέλω να σχολιάσω κάτι άλλο σχετικά με τις αποφάσεις μου». Θύμισε τον Γιαννάκη Κασουλίδη και το «επιτρέψτε μου να μην παρέμβω σε αυτού του είδους τη συζήτηση» ο αμερόληπτος Γενικός Εισαγγελέας, σε τοποθέτησή του αναφορικά με όσα είπε και έγραψε ο Νικόλας Ιωαννίδης για τη συμπεριφορά του σχετικά με την τραγωδία στο Μαρί. Ο Κώστας Κληρίδης απέδειξε, σε πλήρη ακολουθία όλων σχεδόν των προκατόχων του, πως η δικαιοσύνη (ότι κι αν νοείται πλέον με αυτόν τον όρο) βρίσκεται έξω και μακριά από τα γραφεία των θεσμών αυτού του κράτους. «Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη», επαναλαμβάνει ο Σινόπουλος.

Το παραπάνω δεν είναι αποκλειστικό τερτίπι του νυν Γενικού Εισαγγελέα και αυτό είναι το ζήτημα. Με την ίδια ευκολία, οι ευθύνες ρίχνονται από τον ένα στον άλλο με αποτέλεσμα οι πραγματικοί ένοχοι να γράφουν ανενόχλητοι τα πονήματά τους, πλαισιωμένοι από δημοσιογραφίσκους και κομματικούς αρχηγούς χωρίς ιερό και όσιο. Και το παραπάνω, πλαισίωσε ο επίσης κατώτερος των περιστάσεων, Πρόεδρος Αναστασιάδης, ενώπιον μάλιστα των συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας που ξανάγραψε την ιστορία του τόπου: «Με βάση το Σύνταγμα υπάρχει ο εντεταλμένος που είναι ο Γενικός Εισαγγελέας, ο οποίος μελετά και αποφαίνεται αν υπάρχουν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, ώστε να προχωρήσει σε διώξεις. Ως εκ τούτου, παρά το γεγονός του απόλυτου σεβασμού στον πόνο, στην πίκρα, στην ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης, εντούτοις θα ήταν ιδιαίτερα παρακινδυνευμένο τα μεγάλα λόγια που στο τέλος μπορεί να μείνουν κενά περιεχομένου. Ο καθ’ ύλην αρμόδιος είναι και εκείνος που θα αποφασίσει,  ό,τι και αν εμείς θέλουμε».

xristof katathesi

Ο ίδιος Πρόεδρος υποσχόταν τον Ιανουάριο του 2013 πως θα αποδοθούν οι ευθύνες και πως θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Ήταν βέβαια πριν τις εκλογές. Είχε άπλετο χώρο για δεσμεύσεις και υποσχέσεις, του παρέδωσε απλόχερα το άλλοθι ο τέως Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας. Ο τέως Πρόεδρος, που αντί να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη για τις εγκληματικές του ενέργειες, συνεχίζει να βολτάρει σε εκδηλώσεις και να κατηγορεί τους πάντες για την «επίθεση» που δέχτηκε μετά την τραγωδία στη ναυτική βάση του Μαρί. Λες και θα ήταν πιο υγιές να σιωπούσαμε σαν κομματικά ζόμπι και να ψάχναμε τους φταίχτες στα κοιμητήρια, όπως έκαναν οι αυλικοί του τότε Προεδρικού. Όπως έκαναν και κάνουν όσοι χαρακτηρίζουν τον Χριστόφια ως «εξιλαστήριο θύμα» κι ούτε πως οι οικογένειες, όχι μόνο των 13 νεκρών, αλλά και όλων των τραυματιών (που, παρεμπιπτόντως, καμιά Πολιτεία δεν τους ρώτησε αν χρειάζονται κάτι) μαζεύουν ακόμα τα συντρίμμια τους. Ούτε πως οι οικογένειες των 13 προσκυνούν σε σχεδόν κενοτάφια, ανάβουν καντήλια σε σχεδόν κενοτάφια. Έμεινε όμως ανθρωπισμός για να μας κόφτει; «Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις», μας είπαν…

Ήρθε, λοιπόν, να προστεθεί μια ακόμα μαύρη μέρα στον ήδη σκληρό Ιούλη, πριν πέντε ακριβώς χρόνια. Όπως είπε σήμερα στο Μαρί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης «για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πως η χειρότερη απόφαση, είναι εκείνη που αναβάλλεις να πάρεις, επειδή φοβάσαι την ανάληψη ευθύνης» κι ας μιλά μόνο για τους προηγούμενους, αδυνατώντας να αναλάβει τις δικές του ευθύνες. Διότι, όπως ξεκαθαρίζει ο δικός μας Νικόλας «παρά το ότι η έκρηξη στο Μαρί έτυχε αήθους πολιτικής εκμετάλλευσης κατά την προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές του 2013, εντούτοις άμα τη αναλήψει των καθηκόντων της η Κυβέρνηση δεν προχώρησε σε οποιαδήποτε ουσιαστική ενέργεια για το θέμα». Και αυτό είναι αναγκαίο να χαραχτεί καλά, όχι μόνο στη συλλογική μνήμη, μα και στο παρόν, για να κατανοήσει επιτέλους η κοινωνία ότι «στην εποχή μας, όπως και σε περασμένες εποχές, άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε». Και εκείνοι που είναι μέσα στη φωτιά, εκείνοι που αναλίσκονται περήφανοι, εκείνοι που «το σώμα τους το ανθρώπινο δεν τους πονά» υπέγραψαν καλά, σε πείσμα αξιωματούχων λόρδων με «τόσο ευρείες αρμοδιότητες», τι πρέπει να ειπωθεί στη δικαιοσύνη. «Να το δικαστήριο υψώνεται από δω», μακριά και έξω από κομματικά κτήρια, γραφεία, υπηρεσίες, εξοχικά συνταξιούχων προέδρων, προεδρικά ανάκτορα γυμνών βασιλιάδων. Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει, τέρμα στις αυταπάτες, alea jacta est, υποκλινόμαστε…

Αλ. Μιχ.

11 Ιουλίου 2016

ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΙΣΑΑΚ-ΣΟΛΩΜΟΥ | ΒΕΡΟΛΙΝΟ-ΛΕΥΚΩΣΙΑ

13495254_810202909114215_366798819396142559_n

Επειδή «ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» και επειδή γνωρίζουμε εμπειρικά την αλήθεια και την ανιδιοτέλεια των ανθρώπων που οργανώνουν την Πορεία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, στεκόμαστε ξανά στο πλευρό τους, είκοσι χρόνια μετά τη δολοφονία αυτών που «ανοίξαν το τραντάφυλλον τζι εβκάλαν τους που μέσα», στον μεγάλο δρόμο από το Βερολίνο στη Λευκωσία. Στον μεγάλο δρόμο που δείχνει -πού αλλού- την οδό της επιστροφής στην Κερύνεια, μακριά από συμβιβασμούς και περιόδους αναμονής. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η πορεία μνήμης δεν θα μετατραπεί σε ένα απλό μνημόσυνο, είμαστε βέβαιοι ότι η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» στέκεται καλά και πορεύεται ισορροπώντας τέλεια στους δύο τροχούς της. Στην πορεία ελευθερίας που χάραξαν ο Τάσος και ο Σολής, στις 11 και 14 Αυγούστου 1996, όρθιοι και μάγκες, καρφώνοντας το βλέμμα στην Αμμόχωστό τους:

«Τούτοι που μας χορεύκουσιν με πόδκια τζιαι με σιέρκα,
βάλλουν έναν στρατόν ομπρός με δίχα τα μασιαίρκα.

Έτους δαμαί τζιαι δέτε τους, έχουν αΐπιν, πέτε
ειδέ τζι αν ου μουλλώννετε, να μεν θωρώ να κλαίτε».

ΕΝΩΣΙΣ Ιουνίου

Ακολουθεί η ανακοίνωση:

Η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» συστάθηκε το 2008, από μια ανεξάρτητη ομάδα νέων ανθρώπων, που δεν έχουν, δεν είχαν και δεν θα έχουν καμία σχέση με κομματικούς σχηματισμούς.

Σκοπός της δεν είναι άλλος από τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στην τουρκική κατοχή, τη διατήρηση της μνήμης των ηρώων μας και τη μεταλαμπάδευση των μηνυμάτων της θυσίας τους.

Φέτος 20 χρόνια μετά είμαστε πανέτοιμοι να γράψουμε ιστορία πραγματοποιώντας εις μνήμη των ηρώων μας. 20 χρόνια μετά… Βερολίνο – Λευκωσία.

Καλούμε όλο τον κόσμο και στη φετινή μας εκδήλωση, η οποία θα ξεκινά από εκεί που επανενώθηκε μια άλλοτε μοιρασμένη πατρίδα.

Ακολουθεί το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

12 Ιουλίου / Διάσκεψη Τύπου

15 Ιουλίου / Αναχώρηση αποστολής

16 Ιουλίου / Έναρξη «Πορείας Ελευθερίας» Βερολίνο-Πράγα

17 Ιουλίου / Πράγα-Βουδαπέστη

18 Ιουλίου / Βουδαπέστη-Βελιγράδι

19 Ιουλίου / Βελιγράδι-Σόφια

20 Ιουλίου / Σόφια-Προμαχώνας-Σιδηρόκαστρο-Σέρρες-Θεσσαλονίκη-Εκδήλωση

21 Ιουλίου / Θεσσαλονίκη-Βεργίνα-Βόλος-Πορταριά-Εκδήλωση

22 Ιουλίου / Πορταριά-Θερμοπύλες-Αθήνα

23-24 Ιουλίου / Επισκέψεις Ακρόπολη-Μουσείο Ακρόπολης-Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη-Πολεμικό Μουσείο-Εκδήλωση

25 Ιουλίου / Αναχώρηση αποστολής από Αθήνα

27 Ιουλίου / Επίσημη υποδοχή αποστολής στο λιμάνι Λεμεσού

29 Ιουλίου / Διάσκεψη Τύπου

30 Ιουλίου / Μεγάλη πορεία από όλες τις πόλεις προς το κοιμητήριο-Εκδήλωση στον δήμο Παραλιμνίου- Λήξη Εκδηλώσεων

Οι αδιάφθοροι, ο Ιωνάς, ο Σέρπικο…

ap559097503783

Κι όταν πέφτει το σκοτάδι
στα υπόγεια τα ρεύματα βουίζουν,
την αλήθεια ποιος θα μάθει
ένορκοι πληρωμένοι θα με κρίνουν.

Η ζωή μου έχει γεμίσει μυστικά
στους διαδρόμους ψευδομάρτυρες καπνίζουν
και οι φίλοι με κερνούν ναρκωτικά
και το κόμμα με τραβάει απ’ το μανίκι.

Έπρεπε να δολοφονηθούν δύο αστυνομικοί που συνέτρωγαν με στέλεχος του υποκόσμου για να συνταραχθεί η πολιτεία, αλλά και η κοινωνία, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ξανά ένας διάλογος (ενίοτε ανούσιος) για τη διαφθορά και τη διαπλοκή στη λαμπρή αστυνομία του τόπου. Έπρεπε να διαπραχθούν τέσσερις ακόμα φόνοι για να γίνει οφθαλμοφανής η ανικανότητα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μα και του Αρχηγείου της Αστυνομίας να «πατάξουν» και να τιμωρήσουν τους διεφθαρμένους.

Αυτά έταζε πάντως η παρούσα κυβέρνηση διά στόματος του Ιωνά Νικολάου, ο οποίος παρουσιάζεται κατά καιρούς ως άλλος τάχα «Σέρπικο» στη διεφθαρμένη κυπριακή πραγματικότητα. Φυσικά, ο Σέρπικο πολεμούσε όντως τη διαφθορά. Ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης το μόνο που πολεμά είναι τη λογική και την αλήθεια, δείχνοντας εντελώς ανίκανος να αντιληφθεί πως αυτό που έχει περάσει ανεπιστρεπτί δεν είναι «η περίοδος της ανοχής φαινομένων διαφθοράς στην Αστυνομία», όπως έλεγε πριν ένα χρόνο, αλλά η περίοδος ανοχής των πολιτών στο περιπαίξιμο.

Διότι, είναι μία η προσπάθεια αποπομπής της καθολικής διαφθοράς και άλλη η προσπάθεια αποπομπής της διαφθοράς «των άλλων». Είναι επιεικώς απαράδεκτο να το παίζουν «Αδιάφθοροι» του Ντε Πάλμα υπουργοί και αστυνόμοι που χάνουν τα λόγια τους όταν πρόκειται για ζητήματα δικαιοδοσίας τους. Πόσο εύκολο άραγε ήταν να γνωρίζει ο Υπουργός για την Έκθεση που κατατέθηκε πέρυσι; Έπρεπε να του το αναγγείλει η Ειρήνη Χαραλαμπίδου ή να το διαβάσει στον Φιλελεύθερο; Είναι Υπουργός Δικαιοσύνης ή πιόνι του Αβέρωφ στην καθημερινή Μονόπολι;

Και εν πάση περιπτώσει, αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να γίνει πιστευτός στα συνθήματα περί πάταξης της διαφθοράς, ο Ιωνάς Νικολάου έχασε τη μπάλα. Κατόρθωσε να ξεπεράσει τις προσδοκίες και να κρατηθεί στο υπουργιλίκι για το οποίο μάλλον έστησε την πολιτική του καριέρα, αλλά, ό, τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο κι ας επιμένει, σαν νέος απατημένος σύζυγος, ότι δεν ήξερε τίποτα για την έκθεση. Ότι ως νέος Σον Κόνερι θα δαγκώσει τη διαπλοκή, αλλά τη διαπλοκή «των άλλων» ή «των προηγούμενων». Δεν ξέρει, ο καημένος, ότι η διαπλοκή δεν είναι στο ψυγείο και καρτερά τον υπόκοσμο ή κενά σημεία για να ανελιχθεί, αλλά προχωρά ανεξέλεγκτη και ανεμπόδιστη, από τα πιο χαμηλά ως τα πιο υψηλά γραφεία του λεγόμενου κράτους ή της εκάστοτε κυβέρνησης. Τώρα βγήκε στο σεργιάνι;

Ούτως ή άλλως, σωτηρία δεν υπάρχει για την Αστυνομία υπό αυτό το καθεστώς, υπό αυτή τη λογική και από εκεί έπρεπε να ξεκινά η κουβέντα. Είτε πρόκειται για βιασμούς στις Κεντρικές Φυλακές είτε πρόκειται για ξυλοδαρμούς σε κρατητήρια της Πόλης Χρυσοχούς είτε πρόκειται για διεφθαρμένους αστυνομικούς, νεκρούς ή ζωντανούς. Όχι μια αλλά τρεις και τέσσερις φορές έπρεπε να παραιτηθούν ο Ιωνάς Νικολάου και ο Αρχηγός της Αστυνομίας κι όχι να περιμένουν «ανεξάρτητες» επιτροπές καταπολέμησης της διαφθοράς, την ώρα που παιδιά θα ψάχνουν τους διαπλεκόμενους ή μη γονείς τους στα νεκροταφεία. Και αφού κατέθεταν την παραίτησή τους (όσοι ήταν ανάγκη να το κάνουν) έπρεπε το σώμα, το σάπιο αστυνομικό σώμα, να ξηλωθεί και να κτιστεί από την αρχή, μήπως και σωθεί οτιδήποτε σε αυτό το σαθρό κατεστημένο της σοβαροφάνειας και της γελοιότητας. Όχι, εν τέλει, πως μας κόφτει η αποτελεσματικότητα των διορισμένων (πολλές φορές) αστυνομικών, όμως πόσοι πρέπει να δολοφονηθούν σε αυτόν τον τόπο για να γίνει κατανοητό ότι «σε αλλεπάλληλους σωρούς κρατών πατάμε»; Ποιο κράτος κύριοι; Ποιο κράτος; Διερωτάται ακόμα ο ποιητής…

Αλ. Μιχ.

6 Ιουλίου 2016